Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει, Κατερίνα Μαλακατέ




«Το νεκροταφείο είναι χώρος ανάπαυσης των πεθαμένων ψυχών ή των λειωμένων σωμάτων, ανάλογα πώς θα το δει κανείς. Σε κάθε περίπτωση το σώμα που αποσυντίθεται για να γίνει τροφή για ένα άλλο σώμα είναι εντελώς τρομακτικό ως ιδέα. Και αναζωογονητικό» (51).

Στη νουβέλα Κανείς δεν θέλει να πεθάνει δύο ιστορίες ξετυλίγονται, περνούν μέσα από το πρίσμα των τριών μοτίβων-κεφαλαίων του βιβλίου, του θανάτου, του έρωτα και του Θεού και εξελίσσονται παράλληλα.

Η 80χρονη Ελίζα είναι μια γυναίκα απέθαντη. Σε όλα της τα χρόνια έκανε αυτό που ήθελε. Επιβαλλόταν στη ζωή μα και τώρα στον θάνατο: ενώ βρίσκεται σε κώμα, αλλάζει σώμα με την Ουκρανή που την προσέχει. Διαβατήριο σ’ αυτή τη μετενσάρκωση θα αποτελέσει το μενταγιόν της ηλικιωμένης γυναίκας με το σμαραγδί πετράδι, απόκτημα από ένα ταξίδι της με τον τότε Γερμανό σύντροφό της Πέτερ, σε μια οργιαστική τελετή.

Η ζωή μέσα στο νέο της σώμα φέρει κατάλοιπα από την προηγούμενη κάτοχό του, γιατί το πνεύμα δεν εξαϋλώνεται εύκολα. Η Ελίζα/ Τάνια περιπλανιέται στους δρόμους της Αθήνας, μέχρι να καταλήξει σ’ έναν οίκο ανοχής. Εκεί, θ’ αλλάξει σώμα για δεύτερη φορά κι από Τάνια θα γίνει Άννα.

Παράλληλα, με το θάνατο της αγαπημένης της γιαγιάς, η 18χρονη εγγονή της Ελίζας Λένα, προσεχώς φοιτήτρια Ιατρικής, αρχίζει να υποφέρει από νευρώσεις και συμπλέγματα. Στο πρόσωπο του άντρα που την εγκαταλείπει, μετά από την πρώτη της ερωτική συνεύρεση, βλέπει τον ψυχολόγο Μάνο κι έπειτα τη γιαγιά της στο ίδιο της το σώμα, ως έμβρυο.

Την ίδια ώρα, ο Γκόπαλ, ένας Ινδός μικρός Θεός, επιθυμεί διακαώς το μενταγιόν – το κλειδί για τα μυστικά του κόσμου, και θα μυήσει την Άννα στον σχεδιασμό για την εξάπλωση μιας αρχέγονης θρησκείας.

Γύρω από όλα αυτά, το σώμα σε καταστάσεις όπου ο άνθρωπος ζει οριακά, εξαθλιώνεται, κάνει τα πάντα για να διατηρήσει την ύπαρξή του,  γιατί Κανείς δεν θέλει να πεθάνει.



Το κέντρο της πολύβουης Αθήνας γίνεται η αφορμή για να ξεκινήσει μια ιστορία φαντασίας, μέσα στην οποία η συγγραφέας μιλά για ζητήματα που απασχόλησαν αιώνες τώρα την ανθρωπότητα, αλλά και την ίδια: την ανθρώπινη υπόσταση, τη γέννηση, το θάνατο, το έρωτα, την ύπαρξη ή ανυπαρξία Θεών.

Ο τρόπος που η Κατερίνα Μαλακατέ αναπτύσσει την ιστορία της, η σφιχτοδεμένη πλοκή που περιστρέφεται γύρω από ένα σύμβολο, η γλώσσα που χρησιμοποιεί-βαθιά ριζωμένη στο σήμερα, το παιχνίδισμα ανάμεσα στην πραγματικότητα και την υπερπραγματικότητα, οι έννοιες με τις οποίες καταπιάνεται, δε θυμίζουν λογοτέχνη της χώρας μας, παρά το γεγονός ότι η αφήγηση ξεκινά αλυσοδεμένη στη σύγχρονη πρωτεύουσα και ολοκληρώνεται μέσα από το σχήμα του κύκλου με μια συμπυκνωμένη, παιγνιώδη, αποδεκτή κοινωνικοθρησκευτική σύμβαση.

Αυτή η σύζευξη του υπαρκτού και του ανύπαρκτου αρμονικά δοσμένη από την αφηγηματική τεχνική της που μετεωρίζεται ανάμεσα στο αληθινό και το πλασματικό, δίνουν ομαλότητα, αρτιότητα, τελειότητα στο πυκνογραμμένο κείμενο που θυμίζει έργο ισπανόφωνης πεζογραφίας.


Το βιβλίο είναι καλύτερο από αυτό που περίμενα και δε μοιάζει σε τίποτα πρωτόλειο.


# Υπέροχο το εξώφυλλο με τις τρεις γυναίκες, τα πόδια των οποίων είναι δεμένα μ’ ένα σχοινί, σύμβολο του περιορισμού των ανθρώπινων δυνατοτήτων.


Μαλακατέ Κατερίνα, Κανείς δεν θέλει να πεθάνει, εκδ. Ο κήπος με τις λέξεις, σελ. 135.




2 σχόλια:

  1. Ευχαριστώ πολύ πολύ για την ανάγνωση και τα καλά λόγια. <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαρά μου να γράφω για βιβλία που διαβάζω και μου αρέσουν :-)

      Διαγραφή
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...