Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Αγαπητέ Θεέ, Ερίκ-Εμανουέλ Σμιτ


«Τον σωματικό πόνο μας τον προκαλούν άλλοι ΄ τον ψυχικό, τον επιλέγουμε» (61).

Την Κυριακή που μας πέρασε, διάβασα ένα υπέροχο «μικρό» βιβλίο το οποίο παρέμεινε στα χέρια μου όχι περισσότερο από μία ώρα. Στη γρήγορη ανάγνωσή του συνέβαλε τόσο το  μέγεθός του (λιγότερες από εκατό οι σελίδες του), όσο και το θέμα του που μου προκαλεί αμηχανία και δάκρυα στα μάτια.


Ένα δεκάχρονο αγόρι, ο Όσκαρ, πάσχει από λευχαιμία και του απομένουν λίγες μέρες ζωής. Οι φίλοι του τον αποκαλούν «γλόμπο», καθώς του έχουν πέσει τα μαλλάκια με αποτέλεσμα να μη μοιάζει ούτε με αγόρι ούτε με κορίτσι. Όμως αυτό είναι κάτι που τον αφήνει σχεδόν αδιάφορο, μιας και έχει εξοικειωθεί με την αρρώστια του, τη δική του και των άλλων παιδιών. 

Στο διάστημα παραμονής του στο νοσοκομείο, θα γνωρίσει και θα δεθεί συναισθηματικά με τη Ρόζα, μια εθελόντρια που κρατά συντροφιά σε παιδάκια που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες. Μαζί με την ηλικιωμένη κυρία ξεκινούν ένα παιχνίδι στο οποίο κάθε μέρα το αγόρι νικά το χρόνο και γίνεται κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερος. Μέσα από αυτό, ο ήρωας προσπαθεί να βιώσει εμπειρίες όλων των ηλικιών, μέχρι να φτάσει στο θάνατο. Στο μεταξύ, γράφει με παρότρυνση της γυναίκας σε έναν άγνωστο για τον ίδιο Θεό, προσπαθώντας να τον προσεγγίσει και να τον καταλάβει.

Παράλληλα, οι γονείς του μικρούλη δεν μπορούν να κρύψουν τον πόνο τους για το σπλάχνο τους που σιγοσβήνει, κι αυτό είναι κάτι που ο Όσκαρ αντιλαμβάνεται με αποτέλεσμα να τους αποστρέφεται ολοένα και περισσότερο. Τους θεωρεί δειλούς και ανίκανους να τον δεχτούν όπως είναι, ένα με την αρρώστια του, τη στιγμή που διψά για ζωή και θέλει να βγει νικητής από αυτή τη δοκιμασία.


Η ιδιαιτερότητα της νουβέλας έγκειται στην παρουσίαση της ιστορίας μέσα από τη φωνή του αφηγητή-παιδιού Όσκαρ με αγνότητα, χιούμορ και πολλά ερωτηματικά που σα βέλη στοχεύουν την καρδιά του αναγνώστη και τον κάνουν να αισθάνεται ακόμα πιο μικρός από τον ήρωα.

Γλυκόπικρο, τρυφερό, συγκινητικό, ένας ύμνος στη ζωή και την ισότητα, το Αγαπητέ Θεέ απευθύνεται σε αναγνώστες όλων των ηλικιών και προσωπικά με βοήθησε να δω για άλλη μια φορά πως η ουσία των πραγμάτων είναι εκεί, στα απλά και καθημερινά, στην αγκαλιά του δικού μου μικρού αγοριού που καθόταν ακριβώς δίπλα μου καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης και παρακολουθούσε Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον.

Το βιβλιαράκι μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με τον τίτλο «Ο Όσκαρ και η κυρία με τα Ροζ».  Εδώ μπορείτε να δείτε το τρέιλερ της ταινίας.


Σμιτ Ερίκ-Εμανουέλ, Αγαπητέ Θεέ, μτφ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ.opera, σελ. 95.
 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...