Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Ο βιβλιοέρωτας και η συμβίωση με έναν βιβλιόφιλο


 

Είμαι μια γυναίκα ερωτευμένη με τα βιβλία. Και έναν άντρα.

Το ξέρω,
πως πάντα μέσα μου θα σιγοκαίει ο πόθος της αναζήτησης των δικών μου βιβλίων, εκείνων που θα βρίσκουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά και το μυαλό μου και διαρκώς θα με τραβάνε σα μαγνήτης οι φράσεις τους, οι αποτυπωμένες με καθαρότητα στην ποιητική μου μνήμη.

Για όσο ζω, θα θέλω να βρίσκομαι ανάμεσα στα βιβλία, το οξυγόνο μου, στήριγμα και διέξοδος, κομμάτι της ψυχής μου ντυμένο με φορέματα άλλων.

Πάντα θα ονειρεύομαι τη δική μου βιβλιοθήκη. Θα την βλέπω στο καθιστικό, με την περίτεχνη δερμάτινη καπιτονέ ράχη και τα κρεμαστά φυτά να την αγκαλιάζουν. Θα ψάχνω με το βλέμμα τα βιβλιαράκια μου ένα-ένα, τοποθετημένα με ευλάβεια -ποτέ αλφαβητικά και χωρίς κανένα διακοσμητικό εμπόδιο να τους κλέβει την ομορφιά. Πλάι της, μια κουνιστή πολυθρόνα με το γούνινο ριχτάρι και τις γωνίες του ατημέλητα πεσμένες να χαϊδεύουν το πάτωμα, έτοιμη να με δεχτεί στα σπλάχνα της, να τρυπώσω συντροφιά με ακόμη ένα βιβλίο- για όσο η όρασή μου το επιτρέπει, ενώ το φως της επιδαπέδιας λάμπας στο πίσω μέρος της, θα λούζει τις λέξεις που θα περνούν στην ταινία των αναγνώσεων.
 
Ο βιβλιοέρωτας είναι αλκοολίκι, ψύχωση, μονομανία. Είναι το ποτήρι του ουίσκι που βλέπει ο πότης και θέλει να κάψει μ’ αυτό τον ουρανίσκο του όσο πιο γρήγορα μπορεί, φοβούμενος μήπως το τραβήξει κάποιος από μπροστά του και δεν προλάβει να το κατεβάσει. Είναι η μυρωδιά που οσφραίνεσαι οπουδήποτε κι αν βρίσκεσαι και γαργαλά πεισματικά τα ρουθούνια σου. Είναι το αγχωμένο βλέμμα, όταν ασχολείσαι με  οτιδήποτε άλλο (πλύσιμο, άπλωμα, σιδέρωμα, μαγείρεμα) εκτός από αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο: το να διαβάζεις. Και προπαντός, στη δική μου περίπτωση, είναι κτητικότητα με το το υλικό που θέλω να μου ανήκει, να είναι μόνο για μένα, να έχει τα δικά μου σημάδια. Είναι η λύπη και η νοσταλγία για όσα δανείστηκα και τώρα πια δεν τα αντικρύζω παρά ζω με τη θύμησή τους, κι ας φοβάμαι πως το άλλοτε ρίγος που αισθάνθηκα γι' αυτά δεν θα ξανάρθει.

Ο σύζυγός μου είναι ένας άνθρωπος που δεν διαβάζει, ούτε αυτές τις λίγες γραμμές που γράφω. Ωστόσο, σέβεται την εμμονή μου και αντιλαμβάνεται ότι τα βιβλία μπορεί να συνιστούν είδος πρώτης ανάγκης. Το σπουδαιότερο είναι, πως έχει αγκαλιάσει το πάθος μου, βλέπει μέσα από τα μάτια μου τα όνειρα που κάνω για τα βιβλία ή με τα βιβλία. Μαθαίνει για τη λογοτεχνία,  ακούγοντας την περασμένη στο χάρτι σκέψη των άλλων, φιλτραρισμένη από το ηχόχρωμα της φωνής μου.


Κάτι με κάνει να πιστεύω πως, αν είχα στο πλευρό μου έναν σύντροφο που διαβάζει, τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο. Η ποιότητα της αγάπης μας θα ήταν διαφορετική, γιατί δε θα μεσολαβούσε η προσπάθεια.

Πολλές φορές μπαίνω στη θέση του, για να αισθανθώ έστω για λίγο, πώς είναι να ζεις με κάποιον που παρά τις καθημερινές δυσκολίες, δαπανά για βιβλία, «κόβει από παντού» για να τα αποκτήσει και είθισται να είναι κι αυτή η «τελευταία φορά», γιατί σ’ αυτόν τον έρωτα με την εξαϋλωμένη διάσταση του τόπου και του χρόνου, το πάθος θεριεύει και η ένταση μονάχα δυναμώνει.

Tο ξέρω,
πως πάντα θα μένω νηστική για τα βιβλία, τα δικά μου -και του γιου μου. Και θα ντύνομαι με τα πολυφορεμένα, και θα έχει το κραγιόν μου υπολείμματα που νευρικά θα βγάζω με τη μπατονέτα ώσπου να χρωματιστούν τα χείλη μου, και η καταραμένη μάσκαρα θα βρίσκεται αιώνια κολλημένη στο βουρτσάκι.

Η εμμονή με τα βιβλία προϋποθέτει τη συμβίωση με ανθρώπους που μπορούν να σκύψουν πάνω της, να δουν μέσα από αυτή ή έστω, να τη δεχτούν, σεβόμενοι την ανάγκη του άλλου. 
Κι αυτή η συνύπαρξη δεν είναι τίποτε άλλο παρά έρωτας...


Σημ. Η πρώτη φωτογραφία προέρχεται από το poulchrititudinous pacifist, ενώ η δεύτερη από το coffee in cottage.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...