Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

Κοίτα, Σοφία Πολίτου - Βερβέρη

via zafir-is


                      Στην Αγγελική ¨μέλι¨ και το γιο της
 
Με τη δικαιολογία πως θέλεις κάπου να κοιτάξεις,
Κοίτα εμένα.
Κοντά ή μακριά;
Δεν έχει σημασία που θα κοιτάξεις,
Η απόσταση μεταξύ μας μένει πάντα ίδια.
Κοίτα,
Δε μου ‘μεινε τίποτα για να σου δώσω,
Μια χάρτινη βεντάλια, μόνο, με ζωγραφισμένα άνθη κερασιάς,
Κι αυτή, αν θες, την ανταλλάσσω με το χάρτινό σου καραβάκι.
Τώρα που η παρηγοριά δεν έχει όνομα,
Κοίτα με έτσι, που να μην μπορώ να κρατήσω το μολύβι,
Κοίτα με τόσο, που να κρύψω πίσω απ’ τα δάχτυλά τα μάτια,
Μα, κρυφά να σε κοιτώ ανάμεσά τους.
Τώρα που η παρηγοριά δεν βρίσκει κανένα όνομα να βάλει,
Κοίτα με πάλι,
Μέσα απ’ το απροσδιόριστο γεννιέται το κάτι,
Αυτό που τη ζωή μας κάνει να μη μοιάζει μ΄ άλλη…

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

Το παλιοκόριτσο, Μάριο Βάργκας Λιόσα



«Η παλιά ιστορία θα επαναλαμβανόταν. Θα μιλούσαμε, εγώ θα υπέκυπτα ξανά σε αυτή την επιρροή που πάντα ασκούσε πάνω μου, θα ζούσαμε ένα σύντομο και ψεύτικο ειδύλλιο, εγώ θα έκανα κάθε είδους όνειρα, και, την πιο αναπάντεχη στιγμή, θα εξαφανιζόταν και θα με άφηνε στραπατσαρισμένο και αποσβολωμένο να γλείφω τις πληγές μου […] » (225).

Τα περισσότερα ιστολόγια που παρακολουθώ έχουν μιλήσει για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, οπότε αυτή τη φορά θα περιοριστώ αναφέροντας κυρίως τις εντυπώσεις που μου άφησε.

Θέμα του βιβλίου είναι ο έρωτας και τα όριά του, καθώς συχνά οδηγεί τους πρωταγωνιστές του σε καταστάσεις εκούσιας γελοιοποίησης και ταπείνωσης.

Ο Ρικάρντο σε ηλικία 15 χρόνων ερωτεύεται παράφορα μια μικρή Χιλιανή, που όπως θ' αποδειχτεί αργότερα δεν είναι παρά ένα φτωχοκόριτσο από το Περού που σκοπό της ζωής της έχει την κοινωνική ανέλιξη και τον πλουτισμό. Τα χρόνια περνούν και οι ζωές των δύο ανθρώπων συμπλέκονται αναπόδραστα. Η κοπέλα με την απλώς συμπαθητική εμφάνιση και τα σκούρα μελιά μάτια μπαινοβγαίνει στη ζωή του νεαρού (όπως και στις ζωές άλλων προσώπων) άλλοτε ως αντάρτισσα Αρλέτ, άλλοτε ως Μαντάμ Αρνού, άλλοτε πάλι ως Κουρίκο, ώσπου να γυρίσει και πάλι στην συναισθηματική ασφάλεια που της παρέχει το "καλόπαιδό" της, που στο μεταξύ έχει πραγματοποιήσει ένα από τα μεγάλα του όνειρα, να εγκατασταθεί μόνιμα στο Παρίσι.

Προσωπικά ταυτίστηκα (!) περισσότερο με το ίδιο το παλιοκόριτσο , με τη ματαιδοξία του, με την απληστία του να κατακτά ολοένα και περισσότερα πράγματα στη ζωή του με αθέμιτα μέσα, προκειμένου να ξεφύγει από τη μιζέρια και τις ρίζες της. Μια δυναμική προσωπικότητα που επισκιάζει τον αφηγητή και πρωταγωνιστή της ιστορίας, ο οποίος με τον εξομολογητικό τόνο της αφήγησής του αυτοπαρουσιάζεται σαν ένα θύμα που δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει από τον ιστό της αγαπημένης του αράχνης, υπομένοντας παθητικά τα πάντα για χάρη της.

Αν υπάρχει κάτι που με ξένισε είναι η τυχαιότητα της επανεύρεσης των δύο ηρώων σε διαφορετικούς τόπους και το κεφάλαιο στο οποίο ο Ρικάρντο συμπτωματικά γνωρίζει τον πατέρα του παλιοκόριτσου και μαθαίνει από τον ίδιο το πραγματικό της όνομα (Οτίλια) και άλλες πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή της.

Θα πρότεινα ανεπίφυλακτα αυτό το περουβιανό μυθιστόρημα σε κάθε αναγνώστη που θα ήθελε να διαβάσει μια δυνατή ιστορία έρωτα με ωραία ατμόσφαιρα, καλογραμμένη και άρτια τοποθετημένη ιστορικοκοινωνικοπολιτικά.


Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα τιμήθηκε το 2010 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, «για τη χαρτογράφηση των δομών της εξουσίας και τις διεισδυτικές εικόνες της ατομικής αντίστασης, εξέγερσης και ήττας».


Λιόσα Μάριο Βάργκας, Το Παλιοκόριτσο, μτφ. Μαργαρίτα Μπονάτσου, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 389.

#Το «Παλιοκόριτσο» στα βιβλιοφιλικά ιστολόγια: Ανάγνωση, Αναγνώστρια, Βιβλία και ξερό ψωμί, Διαβάζοντας, Aesopus, Librofilo, Read for A Life

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...