Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Μετάξι, Αλεσσάντρο Μπαρίκκο




«Να πεθάνεις από νοσταλγία για κάτι που δε θα ζήσεις ποτέ» (91).

Το  Μετάξι είναι μια ερωτική νουβέλα που χαρακτηρίζεται από μια ήρεμη μελαγχολία, από το συναίσθημα του ανεκπλήρωτου και τον πόνο που αφήνει στους ανθρώπους, από τη νοσταλγία για όσα δε ζήσαμε και ικανοποιήσαμε. 

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς κρατώντας το βιβλίο στα χέρια του είναι η δομή του. Σχεδόν κάθε σελίδα είναι και ένα κεφάλαιο, με αποτέλεσμα η αφήγηση που είναι γραμμένη σε τρίτο πρόσωπο να ρέει αβίαστα και το κείμενο να έχει έναν πολύ γρήγορο ρυθμό, τόσο που δε θέλεις να σταματήσεις την ανάγνωση.

Είναι από τις φορές που διστάζω να γράψω για το περιεχόμενο ενός βιβλίου. Με άφησε τόσο μουδιασμένη που νομίζω πως θα είναι κρίμα να αποκαλύψω στοιχεία γι’ αυτό. Ωστόσο, θα προσπαθήσω να το αποδώσω συνοπτικά, χωρίς πολλές λεπτομέρειες.

Ο Ερβέ Ζονκούρ είναι ένας 32χρονος που ζει με τη σύζυγό του Ελέν σε μια επαρχία της Γαλλίας, το Λαβιλλεντιέ. Παρά την επιθυμία του πατέρα του ν’ ακολουθήσει την καριέρα του στρατιωτικού, μοιραία γνωρίζει τον Μπαλνταμπιού και γίνεται έμπορος μεταξοσκωλήκων. Με επιτυχία προμηθεύεται την πρώτη του ύλη από τις δυτικές χώρες μέχρι τη στιγμή που συμβαίνει το αναπάντεχο γεγονός ν’ αρρωστήσουν τ’ αβγά μεταξοσκωλήκων στα ευρωπαϊκά και στη συνέχεια στα ασιατικά εκτροφεία. Γνωρίζοντας πως η ευημερία του στον τομέα των επιχειρήσεων επιφέρει και την ανάπτυξη στον τόπο του, έπειτα από συζήτηση με τον μέντορά του, ταξιδεύει στην Ιαπωνία. Ο αναγνώστης ταξιδεύοντας μαζί με τον Ερβέ στη χώρα του ήλιου αισθάνεται πως διαβάζει για έναν λαϊκό θρύλο, καθώς επαναλαμβάνονται σα μοτίβα στοιχεία που αφορούν τη διαδρομή που ακολουθεί για να φτάσει στον τελικό προορισμό του. Κάθε φορά που ο ήρωας επιστρέφει στην πατρίδα του, η αφήγηση αποκτά έναν νοσταλγικό τόνο που οφείλεται στο κενό που έχει δημιουργηθεί μέσα του. Η ζωή στους κανονικούς της ρυθμούς είναι πεζή γι’ αυτόν, παρόλο που η σύζυγός του τον υπεραγαπά, χαίρει της εκτίμησης του κόσμου και είναι οικονομικά ευκατάστατος. Το μόνο που τον ζωντανεύει είναι η κρυφή του επιθυμία να κυνηγήσει τ’ όνειρό του, να διανύσει χιλιόμετρα θάλασσας και γης προκειμένου ν’ αντικρύσει το  πρόσωπο της παιδούλας, της ερωμένης του Χάρα Κέι-τοπικού άρχοντα της Ιαπωνίας- να χαθεί στο άγγιγμά της, να την κάνει δική του.

Ένα σημείωμα με λίγα ιδεογράμματα που μοιάζουν με ίχνη μικρών πουλιών, η μαντάμ Μπλανς με τα δαχτυλίδια από μπλε λουλούδια, ένα γράμμα.

Όλα μοιάζουν με το τίποτα. Αέρινα, σα μετάξι.


Η μεταφράστρια έχει καταφέρει να μας δώσει στην ελληνική ένα κομψοτέχνημα της σύγχρονης ξένης πεζογραφίας στο οποίο μέσα από το εκλεπτυσμένο του λεξιλόγιο αποτυπώνονται σα χάδι οι μεγάλες διαφορές δύο πολιτισμών, του δυτικού (τεχνητού) και του ανατολικού (φυσικού).


# Ο εξωτισμός του βιβλίου εκφράζεται και στην επιλογή του χρώματος του εξωφύλλου στη μέση του οποίου ξεχωρίζουν με έντονο μαύρο λίγα ιδεογράμματα.

Μπαρίκκο Αλεσσάντρο, Μετάξι, μτφ. Λένα Ταχμαζίδου, εκδ. Πατάκη, σελ. 111.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...