Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

Κοίτα, Σοφία Πολίτου - Βερβέρη

via zafir-is


                      Στην Αγγελική ¨μέλι¨ και το γιο της
 
Με τη δικαιολογία πως θέλεις κάπου να κοιτάξεις,
Κοίτα εμένα.
Κοντά ή μακριά;
Δεν έχει σημασία που θα κοιτάξεις,
Η απόσταση μεταξύ μας μένει πάντα ίδια.
Κοίτα,
Δε μου ‘μεινε τίποτα για να σου δώσω,
Μια χάρτινη βεντάλια, μόνο, με ζωγραφισμένα άνθη κερασιάς,
Κι αυτή, αν θες, την ανταλλάσσω με το χάρτινό σου καραβάκι.
Τώρα που η παρηγοριά δεν έχει όνομα,
Κοίτα με έτσι, που να μην μπορώ να κρατήσω το μολύβι,
Κοίτα με τόσο, που να κρύψω πίσω απ’ τα δάχτυλά τα μάτια,
Μα, κρυφά να σε κοιτώ ανάμεσά τους.
Τώρα που η παρηγοριά δεν βρίσκει κανένα όνομα να βάλει,
Κοίτα με πάλι,
Μέσα απ’ το απροσδιόριστο γεννιέται το κάτι,
Αυτό που τη ζωή μας κάνει να μη μοιάζει μ΄ άλλη…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...