Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

Το παλιοκόριτσο, Μάριο Βάργκας Λιόσα



«Η παλιά ιστορία θα επαναλαμβανόταν. Θα μιλούσαμε, εγώ θα υπέκυπτα ξανά σε αυτή την επιρροή που πάντα ασκούσε πάνω μου, θα ζούσαμε ένα σύντομο και ψεύτικο ειδύλλιο, εγώ θα έκανα κάθε είδους όνειρα, και, την πιο αναπάντεχη στιγμή, θα εξαφανιζόταν και θα με άφηνε στραπατσαρισμένο και αποσβολωμένο να γλείφω τις πληγές μου […] » (225).

Τα περισσότερα ιστολόγια που παρακολουθώ έχουν μιλήσει για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, οπότε αυτή τη φορά θα περιοριστώ αναφέροντας κυρίως τις εντυπώσεις που μου άφησε.

Θέμα του βιβλίου είναι ο έρωτας και τα όριά του, καθώς συχνά οδηγεί τους πρωταγωνιστές του σε καταστάσεις εκούσιας γελοιοποίησης και ταπείνωσης.

Ο Ρικάρντο σε ηλικία 15 χρόνων ερωτεύεται παράφορα μια μικρή Χιλιανή, που όπως θ' αποδειχτεί αργότερα δεν είναι παρά ένα φτωχοκόριτσο από το Περού που σκοπό της ζωής της έχει την κοινωνική ανέλιξη και τον πλουτισμό. Τα χρόνια περνούν και οι ζωές των δύο ανθρώπων συμπλέκονται αναπόδραστα. Η κοπέλα με την απλώς συμπαθητική εμφάνιση και τα σκούρα μελιά μάτια μπαινοβγαίνει στη ζωή του νεαρού (όπως και στις ζωές άλλων προσώπων) άλλοτε ως αντάρτισσα Αρλέτ, άλλοτε ως Μαντάμ Αρνού, άλλοτε πάλι ως Κουρίκο, ώσπου να γυρίσει και πάλι στην συναισθηματική ασφάλεια που της παρέχει το "καλόπαιδό" της, που στο μεταξύ έχει πραγματοποιήσει ένα από τα μεγάλα του όνειρα, να εγκατασταθεί μόνιμα στο Παρίσι.

Προσωπικά ταυτίστηκα (!) περισσότερο με το ίδιο το παλιοκόριτσο , με τη ματαιδοξία του, με την απληστία του να κατακτά ολοένα και περισσότερα πράγματα στη ζωή του με αθέμιτα μέσα, προκειμένου να ξεφύγει από τη μιζέρια και τις ρίζες της. Μια δυναμική προσωπικότητα που επισκιάζει τον αφηγητή και πρωταγωνιστή της ιστορίας, ο οποίος με τον εξομολογητικό τόνο της αφήγησής του αυτοπαρουσιάζεται σαν ένα θύμα που δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει από τον ιστό της αγαπημένης του αράχνης, υπομένοντας παθητικά τα πάντα για χάρη της.

Αν υπάρχει κάτι που με ξένισε είναι η τυχαιότητα της επανεύρεσης των δύο ηρώων σε διαφορετικούς τόπους και το κεφάλαιο στο οποίο ο Ρικάρντο συμπτωματικά γνωρίζει τον πατέρα του παλιοκόριτσου και μαθαίνει από τον ίδιο το πραγματικό της όνομα (Οτίλια) και άλλες πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή της.

Θα πρότεινα ανεπίφυλακτα αυτό το περουβιανό μυθιστόρημα σε κάθε αναγνώστη που θα ήθελε να διαβάσει μια δυνατή ιστορία έρωτα με ωραία ατμόσφαιρα, καλογραμμένη και άρτια τοποθετημένη ιστορικοκοινωνικοπολιτικά.


Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα τιμήθηκε το 2010 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, «για τη χαρτογράφηση των δομών της εξουσίας και τις διεισδυτικές εικόνες της ατομικής αντίστασης, εξέγερσης και ήττας».


Λιόσα Μάριο Βάργκας, Το Παλιοκόριτσο, μτφ. Μαργαρίτα Μπονάτσου, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 389.

#Το «Παλιοκόριτσο» στα βιβλιοφιλικά ιστολόγια: Ανάγνωση, Αναγνώστρια, Βιβλία και ξερό ψωμί, Διαβάζοντας, Aesopus, Librofilo, Read for A Life

8 σχόλια:

  1. Ο Λιόσα έχω την αίσθηση πώς δεν μπορεί να γράψει κακό βιβλίο. Όλα μου μοιάζουν αγαπημένα. Κι ας μην είναι κατά τη γνώμη μου αυτό από τα κορυφαία του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι το πρώτο του βιβλίο που διαβάζω και θα ήθελα πολύ να γνωρίσω και το υπόλοιπο συγγραφικό του έργο.
      Προσωπικά, μου άρεσε η ατμόσφαιρα του βιβλίου και ο τρόπος που μπλέκει ο συγγραφέας την ερωτική ιστορία με τις ιστορικοκοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις, ανάλογα με τον τόπο στον οποίο μας μεταφέρει, προκειμένου οι δύο πρωταγωνιστές να ξανασυναντηθούν.
      Ακόμη, είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα η αφήγηση, όταν το παλικόριτσο επέστρεφε κάθε φορά στην αγκαλιά του Ρικαρντίτο της δίνοντας ζωντάνια (θα τολμούσα να πω νόημα) στην συμβατική ζωή του.
      Και παρά τις αδυναμίες που του βρήκα, και για μένα είναι ένα από τα αγαπημένα.

      Διαγραφή
  2. Καλησπέρα και από εμένα, έστω και με λίγη καθυστέρηση, μόλις χτες επέστρεψα μετά από κάποιες μέρες ξεκούρασης. Το παλιοκόριτσο ήταν και για εμένα το πρώτο βιβλίο του Λιόσα που διάβασα. Έκτοτε έχω διαβάσει άλλα έξι δικά του, και συνεχίζει να είναι το αγαπημένο μου.
    Είναι γνωστό πως πηγή έμπνευσης για να το γράψει ήταν η Μαντάμ Μποβαρύ, ένα βιβλίο που ο Λιόσα λατρεύει. Έχοντας διαβάσει και τα δυο αυτό που νομίζω που νομίζω πως το βιλίο του Περουβιανού είναι ανώτερο από αυτό του Γάλλου. Ίσως σε κάποιους να ακουστεί αιρετικό αλλά το Παλιοκόριτσο προσφέρει, κατά τη γνώμη μου, περισσότερα στον αναγνώστη πέρα από την ιστορία ενός μεγάλου έρωτα.
    Ίσως, λέω εγώ τώρα, αν το παλιοκόριτσο είχε ένα όνομα, πχ Έμμα Μποβαρύ, Άννα Καρένινα κτλ, η φήμη του να ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ο περισσότερος κόσμος δεν το συγκαταλέγει στα κορυφαία βιβλία του Λίοσα, πάντως για μένα είναι και θα είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου αναγνώσματα.
    Χάρηκα πολύ που σου άρεσε, θα συμφωνήσω με την Κατερίνα ότι ο συγγραφέας μάλλον δεν μπορεί να γράψει κακό βιβλίο, αυτή την αίσθηση έχω και εγώ, και προσωπικά με εξιτάρει το γεγονός ότι δεν έχω διαβάσει ακόμα τα "βαριά χαρτιά" του, η γιορτή του τράγου, ο πόλεμος της συντέλειας του κόσμου, πότε πήραμε την κάτω βόλτα, αλλά τα έχω στα ράφια μου και με περιμένουν.
    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα,
      σίγουρα το "Παλιοκόριτσο" δεν είναι μόνο μια ιστορία έρωτα και όπως ανέφερα παραπάνω, από τη μια του βρήκα αδυναμίες, από την άλλη είναι αγαπημένο. Κι αυτό δεν είναι εκπληκτικό;
      Τον τίτλο του τον βρίσκω εξαιρετικό, συνεπή προς το περιεχόμενο και την κοπέλα με τα διαφορετικά πρόσωπα.
      Μου αρέσει που γράφεις την γνώμη σου και τολμάς να αξιολογήσεις πιο θετικά το έργο του Περουβιανού συγκριτικά μ' ένα άλλο που έχει αντέξει στον άξονα της διαχρονίας, την Μαντάμ Μποβαρύ.
      Με ποιο βιβλίο του Λιόσα από αυτά που έχεις διαβάσει θα μου πρότεινες να συνεχίσω τη γνωριμία μαζί του;
      Όπως έχεις καταλάβει, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά στους ρυθμούς της ισπανόφωνης λογοτεχνίας.
      Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο, ελπίζω να πέρασες καλά, να ξεκουράστηκες και σύντομα να αναρτήσεις ένα κείμενο για κάποιο βιβλίο που διάβασες :-)

      Διαγραφή
  3. Λοιπόν λιγα σχόλια αυτά που έχω διαβάσει

    Ο Πανταλέων και οι επισκέπτριες και η θεία Χούλια και ο γραφιάς είναι δυο άκρως διασκεδαστικά και με πολύ ωραίο χιούμορ βιβλία, διαφορετικού στυλ από όλα τα υπόλοιπά του, αλλά πετυχημένα στο είδος τους.

    Το πιο απλοϊκό αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι ήταν το Ποιος σκότωσε τον Παλομίνο Μολέρο-μια ιστορία διελεύκανσης ενός εγκλήματος αλλά με χιούμορ και έρωτα επίσης μέσα στις σελίδες του. Και μια άτυπη συνέχεια του είναι το Ο Λιτούμα στις Άνδεις με τα ίδια χαρακτηριστικά και λίγο περισσότερο πολιτικό φόντο. Αυτά καλό είναι να τα διαβάσει κανείς με αυτήν τη σειρά(όχι απαραίτητο όμως)

    Ένα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα είναι το Ο θάνατος του Κέλτη, πάρα πολύ ενδιαφέρον, καυστικό και αρκετά βατό βιβλίο.

    Τέλος το μακράν πιο δύσκολο βιβλίο του που διάβασα ως τώρα ήταν Η πόλη και τα σκυλιά, το οποίο βρήκα μεγαλοφυές και σημαντικό, απλά θέλει χρόνο να εξοικειωθείς μαζί του, είναι κάπως πολύπλοκο και έχω την αίσθηση πως έχει ενός είδους "αρσενικό" χαρακτήρα.

    Τώρα εσύ, ανάλογα τα κέφια, κάνεις την επιλογή σου. Αν πάλι θες τη γνώμη σαν δεύτερο του που θα είναι ίσως ο Θάνατος του Κέλτη είναι μια ωραία επιλογή.

    Βασικά.. να τα διαβάσεις όλα του είναι εξαιρετικός :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ, ήσουν ιδιαίτερα επεξηγηματικός και λεπτομερής.
      Θ' ακολουθήσω τη συμβουλή σου και επιφυλάσσομαι να διαβάσω το "Θάνατο του Κέλτη" :-)

      Διαγραφή
  4. Μόλις συνειδητοποίησα ότι έγραψα γκάφα ολκής! Το βιβλίο λέγεται "Το όνειρο του Κέλτη".. Που ήταν το μυαλό μου;

    Κράξτε με ελεύθερα. Ρεζίλι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Tο ίδιο μας κάνει! :P
      Αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες! :-)

      Διαγραφή
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...